Hermetycznie zapakowana uczelnia

Praca do późna, nocne myśli krążące nad głową i poranne wybudzanie.

Standard towarzyszący mi każdego dnia. Standard który miał być marzeniem a staje się ciężarem, pochłaniającym nasze emocje, myśli i wszystko co w nas indywidualne. Taki jest pierwszy rok – powtarza nam kolejny pocieszyciel z wyższych lat.Dni powoli zlewają się w jeden długi okres życia. Byle do czerwca – każdemu z nas ten napis układają poprzeczne zmarszczki na czole.  Ale nie chce pisać o samych wadach uczelni bo tego na pewno macie już dosyć. Zacznijmy więc od początku. 

Pół godzinne zebranie się i już biegnę na stację kolejową. Uwielbiam jeździć pociągiem, ma swoją swoistą aurę spokoju i rozpamiętywania. Jadąc zawszę zdaje sobie sprawę, że wszystko co przeżywamy, to tylko jakieś etapy, jakieś stacje. To, co dziś wydaje się wielkim osiągnięciem, jutro odpada, bo poszliśmy już dalej. Trzeba być zawsze w drodze.

A propo życiowej drogi, dziś wielki dzień dla licealistów, matura! Na sekundę z uśmiechem na twarzy wspomniałam swoją maturę i cały stres towarzyszący temu dniu. Dziś oczywiście wydaję się to śmieszne ale wtedy moje myśli odbierały maturę jako test który będzie moją największą życiową próbą. Zmieniamy się co jest niepodważalną prawdą.

W końcu jestem na uczelni. Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie. 

Słyszę pierwsze –cześć ! Widzę uśmiech – tego nie mogę pominąć i muszę wspomnieć, że mój wydział pomimo panującego znoju i trudu rozpowszechnia atmosferę pełną uśmiechów i życzliwości.

-No cześć.

- Niiiie spóźniłam się! Chwali się Olinka

Najlepszym przyjacielem jest ten, kto nie pytając o powód smutku, potrafi sprawić, że znów wraca radość. Ola jest taką osobą, sami spójrzcie.

 

- modelka pozująca do portretu. Pani Krystyna jedna z najbardziej znanych postaci uczelni. Rozgadana krawcowa posiadająca równie dużo gadające papugi.

- zdjęcie z listopada ale chciałam wam pokazać co przykładowo dzieję się na zajęciach z rzeźby. Portret kobiety. 

Nie chce zdradzać wszystkiego co ma miejsce na akademii. Nie chce ponieważ jest to twórczość nasycona tajemniczością, którą trzeba poznać przychodząc tu. Dobrze mnie zrozumcie, nie chodzi mi o to aby każdy stawał  kandydatem ubiegającym się o przyjęcie. Mam na myśli chociażby nawet przyjście na wystawę końcowo roczną. Dzięki której doświadczycie całej tej otoczki akademii – hermetycznej akademii. 

                    - jedna z rzeźb autorstwa Kai

  pwd. Kaja Pilch wędr

Studentka I roku rzeźby, ASP Kraków

Niepołomicki Hufiec Harcerek i Zuchów "Świt"

Zuchmistrzyni

kaja.p6@gmail.com

Część II wieści z Myślenic!

Dzisiaj nie było tak miło ze wstawaniem. Była rutyna. Budzik 6.15, a po nim kilka drzemek po 4 minuty i tak do 6.45, kiedy to mąż już krzyczy, że jak nie wstanę zaraz to nie zdążę umyć włosów.. po tych słowach w mojej głowie zachodzi szybkie rachowanie kiedy myłam ostatnio głowę i dochodzę do wniosku, że jeszcze może mi się uda tego nie robić i chyba zaryzykuje. Tym sposobem zyskuję 15 minut. Czasu na malowanie nie mogę zagospodarować bo zrezygnowałam z niego nastawiając budzik 15 minut  później niż zawsze ;p. Moje ciężkie i bolące kości zwlekają się o 7 idą do łazienki. W lustrze widzę potwora, który już zaczyna żałować nie wstał te 15 minut wcześniej.. ehh. Ale harcerka da radę bez fryzury i bez kresek. Ubrałam się, spakowałam, dostałam od męża śniadanie do pracy. Po 20 minutach byłam już gotowa, tylko w swoim zaspaniu ubrałam płaszczyk, a przecież dzisiaj budowa.. a nie kościół.. – no nic myślę sobie może się nie ubrudzę, może nie zmarznę.

Marcin podwozi mnie do biura (3 km od miejsca naszego zamieszkania). Podwozimy też Ewkę z busów, która jeździ do pracy z Nowej Huty (zajmuje jej to 2,5h!! i to w jedną stronę, to tyle co mi z Niepołomic busami, masakra). 

7.40 – biuro 

– herbata na dobry początek. Czytam notatki w kalendarzu - robię sobie notatki na następny dzień, żebym jak przychodzę rano nie musiała się denerwować, że nie pamiętam co mam zrobić tylko, żeby od razu działać. Po długim weekendzie moje notatki były wybawieniem. A więc dzisiaj mam do roboty z zaległych rzeczy:

- dograć zamówienie obróbek blacharskich

- powiedzieć szefowi o niewymiarowym ogrodzeniu

- sprawdzić rozkład klap dymowych na budowie

- wysłać zapytania do kosztorysu na wykończenia

Zabieram się do pracy. Wysyłam zamówienie, kilka maili telefonów i gotowe, bo to już końcówka – 2 tygodnie opracowywałam pomiar do zamówienia. Moje oko się cieszy że może już jedną pauzę odkreślić. Myślę sobie: o może dzisiaj zrobię wszystko ? Myliłam się .. już po 8 robi się sajgon , telefon za telefonem. Usterka na zakończonej budowie w Niepołomicach – dzwonie do człowieka od wentylacji, mówi że się tym zajmie i oddzwoni oczywiście nie oddzwania do 15.. Koleżanka prosi o pomoc w technicznych ustaleniach przy umowie na stolarkę, oczywiście kontrahent miał poprawić o co prosiłam tydzień temu a dalej te same błędy w umowie.. Znowu ktoś nawalił.. uwijam się z umową. Jest 9 przyjeżdża kierowca jedzie do Jawornika, więc pakuje się z nim bo musze sprawdzić jak zamontowali klapy dymowe. Ci to są udani, już 2 razy je przekładali, bo zawsze im cos przeszkadzało, żeby zrobić zgodnie z projektem. Ciekawe co tym razem wymyślą. Jadę na budowę po drodze kupuje baterie do dalmierza, bo się oczywiście już wyczerpały. Dojechałam, idę się rozpakować i co spotykam szefa.. „Chodź Ola musisz tu popatrzeć, robimy zmianę na attyce kotłowni, musisz zadzwonić do projektanta i mu to jakoś przekazać, żeby się zgodził”  Eh.. i znowu zmiana planów no, ale w sumie racja bo jak nie zrobimy attyki to nie będzie się dało zrobić blendy wokół budynku. Dzwonie, załatwiam. Muszę tylko jeszcze narysować i zaklepać zmiany u inwestorów.. a z nimi ciężko, no ale zostawiam to już jak wrócę do biura. Jeszcze kilka pytań od majstra i już jestem wolna – chwilowo, idę patrzeć na te klapy, w oddali widzę, że szef pojechał. Będzie chwila spokoju. Idę na dach – po drabinie, otwieram klapę i już jestem na dachu budynku socjalnego, a z niego tylko parę kroczków i jestem na dachu hali.

/ hala ma 3500 m2 a na dachu jest 5 długich naświetli po 32 metrów, których są takie klapy, czyli elementy, które się otwierają i przewietrzają halę. Mają takie czujki pogodowe, jak pada deszcz czy za bardzo wieje to się same zamykają /

Na szczęście w pomiarach pomaga mi kolega Robert, bo trochę tego jest, a samemu się ciężko mierzy. Niestety te mośki, bo się inaczej ich nie da nazwać, znowu zrobili coś nie tak.. ale trudno będą przyjeżdżać i poprawiać… w tym całym harmiderze jedyne co dodaje człowiekowi motywacji to przestrzeń… uwielbiam chodzić po dachach i patrzeć na pagórki wokół. Z Jawornika widać pasmo Dalina od drugiej strony, Chełm i Ukleine.  Jak chmurki nie zachodzą to jest ciepło, ale jak tylko Słońca nie ma to strasznie wieje i jest zimno, a ja w płaszczyku… (trzeba było wcześniej wstać).

    Przyjeżdżam do biura, rysuje szybko attykę, wysyłam, mailuje z firma od klap. Wychodzi kolejna sprawa, muszę zsynchronizować bramy Hormana z dokami z Torsystemu na budowie w Pcimiu, sprawa strasznie zaległa. Nikt tego nie chce zrobić. Szybko muszę się doszkolić z napędów i elektryki, dzwonie po firmach, ludzie jeszcze nie obudzeni po długim weekendzie, a przecież już jest popołudnie, skandal! Przyjeżdża szef, szybka odprawa we dwójkę. Kilka maili pospieszających architekta, i przypominajka o naradzie budowlanej w środę, bo przecież bez narady się nie da, nikt nic nie robi… Jeszcze telefon od inwestora – odbieram. Odpowiada mi telefonicznie na moje maile sprzed weekendu.. szlak może człowieka trafić. Na pewno zapamiętam, że on nie chce bramy tam gdzie miała być tylko gdzie indziej, a furtki to w ogóle w ogrodzeniu nie chce.. Głęboki oddech i mowie: Panie XXX proszę mi to napisać na maila, w odpowiedzi słyszę:  achaaaa musze odpisać.. no dobrze.. jak się Pani tak upiera..”  ja nie wiem czy  to jest takie trudne domyślić się że jak się pisze maila to się oczekuję pisemnej odpowiedzi…. Kurde przecież my nie mamy jednej budowy na głowie. Aaaaaaa, niech się ten poniedziałek skończy..

   Już po 15.. a ja mam jeszcze kilka pauz do zrobienia – zabieram się za ostatnią, muszę przeanalizować zadaszenia zewnętrzne hali. Ale jest kicha, bo nie mam wszystkich parametrów.. znowu nie dorobiony projekt, ja tych architektów kiedyś normlanie ….. aaa !!! Trudno zostanie to na jutro. Mój kalendarz zwiększył nieco zapiski.

16.15 wychodzę z biura, przyjeżdża po mnie Marcin bo tak kończy swoją pracę… niby łapie oddech ale jednak nie do końca.. popołudnie powinno być lżejsze bo uczennica odwołała nasze korepetycje.

16.40 robię zakupy – surówka do kotletów i warzywka, żeby zrobić zupę.

17.00 kochany Marcin odgrzewa wczorajsze kotlety i szykuje obiad a ja walczę znowu z czasem i komputerem, muszę dokończyć coś żeby zdążyć wydrukować przed 18 i jechać na „zdrowy kręgosłup". 17.30 jestem już po zjedzeniu. Zbiegam z 4 piętra do samochodu.. Niestety pod drukarnią nie ma gdzie stanąć.. a każdy dalszy parking spowoduje, że nie zdążę na zajęcia.. trudno trzeba z czegoś zrezygnować. Jutro wydrukuje, a teraz jadę na Zarabie.  Tym sposobem jestem 10 minut przed czasem, dzwonię do babci, żeby wykorzystać zbytek minut (mieszka 100 km ode mnie więc nie często ją odwiedzam). O 18 wchodzę na salę do fitnessu i zaczynam ćwiczyć. Super są te zajęcia tylko pora okropna trzeba się spinać, żeby o 18 być już wolnym. O 19.20 jestem z powrotem w domu, sprzątam troszkę, a o 20 biorę się do robienia zupy pomidorowej. Między czasie przychodzi kuzyn do męża i nasze mieszkanie zamienia się w biuro projektowe. Kończę zupę, a oni dalej siedzą. Wchodzę na komputer, kilka harcerskich maili i blog.

Jest 23:04  już prawie kończę a oni dalej siedzą..

A myślałam, że dzisiaj będzie lżej, bo przecież Gosia odwołała lekcje..

Chwytajcie chwilę dziewczęta, bo strasznie czas zasuwa!

Pozdrawiam,

hm. Ola Popek HR,

mgr inż. budownictwa z wykształcenia, inżynier budowy z zawodu, żona wspaniałego Marcina z miłości, nauczycielka matematyki z pasji.

banaszek-fistaszek18@tlen.pl

Wieści z Myślenic

Cześć!

Dzisiaj pierwszy raz od dawna wstałam sama, bez budzika. Wczoraj był dzień pełen wrażeń – mianowania J i tak późno wróciliśmy z Marcinem do domu, że postanowiłam sobie dać trochę luzu i nie nastawiałam budzika. Piękna sprawa.. chociaż w sumie obudziłam się koło 8 bo moje plecy nie pozwoliły mi już dłużej spać. Tak czy siak nie słyszeć budzika to już sukces.

Wczoraj nie dokończyłam rozpakowywania prezentów także od rana miałam miłe zajęcie. Trochę tego się nazbierało: książka, antyrama z listami od instruktorek z hufca, żabcia, melon, dziurkacz, lampion, wiadereczko z przeróżnymi rzeczami, niezbędnik z Ritą – przyda się niesamowicie, będę się dzisiaj modlić do niej o maturę brata, bo czarno ją widzę… a no i sterta  kabanosów J super, miło się to wszystko ogląda, czyta..

Nostalgii koniec – Marcin mnie upomina, że za pół godziny Msza i muszę być za 15 minut gotowa do wyjścia.. oczywiście w tym czasie nie sposób się np. umalować, ale to nie problem  dla harcerki wyjść bez żadnej kreski J. Idziemy do kościoła, jest 9:45 tym razem do kościółka na Stradomiu, a nie do Sanktuarium (głównego kościoła w Myślenicach). Jest mały, ale bardzo przytulny, bardzo lubię do niego chodzić. W środku ma drewniany wystrój i  jest malowniczo położony, u podnóża plebańskiej góry. 

Nie wiem czy wiecie ale mieszkam już od prawie 3 lat w Myślenicach. Lubię to miasto, ale..

… nie dlatego że jest bardzo nie logicznie ukształtowane po względem komunikacyjnym i przestrzennym,

… nie dlatego, że nie ma kto odśnieżać chodników w zimie,

… nie dlatego, że nie ma gdzie zaparkować pod blokiem po 16,

… nie dlatego, że ludzie są dziwni,

… nie dlatego, że reklama to pierwsze co można zobaczyć wjeżdżając tu..  

Ale dlatego, że w każdym miejscu widać góry, że jest rzeka i stok narciarski, że mogę tu oddychać, że mogę wyjść w dresie do sklepu i że blisko jest stąd dojechać w moje ulubione miejsce małopolski. Jak zaczęłam tu pracować to ilekroć wychodziłam z pracy myślałam sobie, że jestem jak na wakacjach J Góry mimo, że nie wysokie, to są w zasięgu ręki i ja czuje się wśród nich jak ryba w wodzie. Bardzo lubię to miasto właśnie z tego powodu. A tak poza tym to dużo mu brakuje – przede wszystkim ładu i organizacji.

Ale przejdźmy do tego co się dzieje. Wróciłam z kościoła i pisze relacje na bieżąco, a to dzięki temu że Marcin smaży kotlety. Ja mam chwile na zebranie myśli. Kotlety nie są na dzisiaj a na najbliższe 2 dni, niedziela to dzień kiedy możemy gotować na cały tydzień, bo w ciągu tygodnia późno przychodzimy po pracy i jesteśmy bardzo zmęczeni i głodni.

Dobra - zaczynam się zbierać się do Niepołomic – jedziemy na obiad do mojej mamy, tak bez powodu, nie mam żadnej zbiórki ani nie odwiedzam nikogo przy okazji. Mama jest bardzo zdziwiona tym faktem J

U mamy na obiad są kotlety J tylko drobiowe ( te Marcinowe były schabowe) do tego kapusta zasmażana i ziemniaki, a na dokładkę gołąbki – ja zostałam przy pierwszej wersji. Przy obiedzie rozmawiamy co u nas. Moi młodsi bracia tydzień temu byli na rajdzie samochodów FSO. Mieli kilka przygód. Radzio startował swoim super polonezem w wyścigu ale przegrał z jakimś fiatem i jest zawiedziony, ale kupił sobie książkę o historii FSO i się cieszy.

Wojtuś ma jutro maturę i uczy się od tygodnia :D Mam nadzieję, że mu wystarczy i że zda. Poprosił mnie o pomoc w prezentacji maturalnej więc pewnie będę jeszcze siedzieć wieczorem. Tata prosi żebym mu sprawdziła czy są bilety na koncert w Myślenicach (11 maja) na Teresę Werner  - ehh.. mój tata lubi śląskie disco polo – co za szczęście że nie ma kto z nim jechać.. Mama narzeka na zdrowie, ale do lekarza nie pójdzie – także w sumie standard. Ja opowiadam o swoim ogródku. Marcin zajada się gołąbkami.

Po obiadku kawa/herbata, ciastko i balkon, tylko trochę zimno było. Aaaa rodzina oczywiście gratulowała mojego nowego stopnia, ale jak zawsze musiałam tłumaczyć czym się różni funkcja od stopnia, czasem mi się wydaję że tylko mój staruszek (tata) coś ogarnia J, ale tylko dlatego że był w wojsku.

Wracając z Niepołomic podjechaliśmy do Drogini (7 km od Myślenic w stronę WIsniowej), do domów moich teściów, niestety nie było ich w domu (coś się nie dogadaliśmy) więc tylko spojrzałam na moje grządki i pojechaliśmy do Myślenic.

  U teściowej mam prawie 3 grządki 12 metrowe swoich roślinek (te 3 z prawej) – to mój pierwszy ogródek w życiu. Mam zasadzoną sałatę lodową, masłową, rzodkiewkę, szpinak, cebulę, rukolę, koperek, rumianek, fasolę, cukinię i dynię. 3 dni temu go plewiłam i dlatego mnie tak kręgosłup dzisiaj rano bolał. AA jeszcze się pochwalę inspektem na sałatę – to taka mini szklarnia żeby było im cieplej. Zrobiłam ją razem z teściową – śmiesznie było J Patrzcie poniżej!

Niedzielny wieczór upływa przy komputerze, szukam bratu materiałów do pracy, odpisuje na harcerskie maile i próbuje się zebrać do uzupełnienia książki praktyk – ostatni wpis to sierpień 2012. Szkoda, że nie mam w domu takiej Basi D. która przyskrzyni i wtedy wszystkie dokumenty są na czas….  

Za długie to wolne, nie chce mi się iść jutro do pracy.. poniedziałki bywają ciężkie… może uda mi się jutro napisać co słychać na budowie J

Do usłyszenia !

hm. Aleksandra Popek HR
Niepołomicki Hufiec Harcerek i Zuchów "Świt"

wow.. pierwszy raz się tak podpisuje – jejku jak to brzmi…

banaszek-fistaszek18@tlen.pl

Majówkowa ucieczka z wielkiego miasta :)

                Słońce leniwymi promieniami wpadało przez balkon do mojego pokoju. Budzik zadzwonił już o godzinie 7.00 a z kuchni dobiegały dźwięki radia ( to mama przygotowywała śniadanie).  Niechętnie przewróciłam się z boku na bok i po chwili usłyszałam prorocze słowa, których jak zapewne wiecie usłyszeć w cale nie chciałam…. Ola, Kamil, Emilka, Piotrek już 7:15 mamy dużo pracy a Wy jeszcze nie zjedliście śniadania”.  To moja nie zastąpiona mama krzątała się po kuchni a w jej głowie był już gotowy i ułożony plan na ten dzień.

Generalnie większość mojego czasu spędzam w Krakowie, studiując i udzielając się w przeróżnego typu wolontariatach. Dlatego kiedy przyjeżdżam do mojej małej wioski Ujazd rodzice starają się maksymalnie wykorzystać fakt, iż ich córka w końcu pojawiła się w domu. Tym oto sposobem jak już wspomniałam wyżej wstałam zjadłam pyszne śniadanie i dowiedziałam się że moim bojowym zadaniem jest wyplewienie ogrodu oraz posadzenie kwiatków. Na moje nieszczęście pogoda była cudowna i nie mogłam się wymigać od tego nużącego zajęcia. Zegar leniwie przesuwał wskazówki aż wybiła godzina 13.00. Ogród został wysprzątany, chociaż co prawda mama zawsze znajduje małe niedociągnięcia i to po niej odziedziczyłam tą nie zawsze dobrą cechę jaką jest pedantyczność.

Po krótkiej przerwie poobiedniej zabrałam się za prasowanie. Zamyślona przeniosłam się do innej rzeczywistości i nawet nie wiem dlaczego ale zaczęłam nucić sobie piosenkę Wioletty Willas pt ,,Mamo”. Natchnęło mnie wtedy, że może warto zorganizować coś ciekawego dla mam moich harcerek, ale tym razem nie o moim pomyśle będę pisała.

Skończywszy prasowanie do domu wbiegła moja cudowna mama z pytaniem czy idę na Majówkę. Generalnie nie miałam do roboty nic więcej więc pospiesznie udałyśmy się z rodzeństwem i sąsiadami do pobliskiej kapliczki.  Po odśpiewaniu nabożeństwa  w radosnych humorach i okrzykach towarzyszących mi  ludzi wstąpiłam do mojej babci, którą odwiedzam za każdym razem kiedy przyjeżdżam na Ujazd. 

Popijając herbatę, która nigdy nigdzie nie smakuje tak dobrze jak u Niej babcia opowiedziała mi smutną a zarazem cudowną historię starości. Wspomnienia dla niej stały się żywe kiedy mówiła o swoim pobycie w sanatorium gdzie spotkała pewną Panią. 

Kobieta była wykształcona i bardzo ładna, ale jednocześnie nieszczęśliwa. Mieszkała w Oświęcimiu w mieszkaniu, którego okno wychodziło na spokojną uliczkę. Kobieta każdego dnia będąc jeszcze młodą mężatką śledziła wzrokiem trzymających się za ręce starszych ludzi. On wpatrzony w nią jak w obrazek a ona opierająca się na jego ramieniu. Wtedy bohaterka opowiadania mojej babci zwróciła się do męża że taka starość jest piękna i wtedy przyrzekli sobie że tak też będzie w ich przypadku. Niestety po krótkim czasie mężczyzna zmarł mając 42 lata i pozostawił samotną schorowaną kobietę, której została tylko starość i tęsknota za ukochanym mężczyzną…”

Tym oto sposobem minął mi pierwszy dzień szalonego miesiąca jakim jest maj. Mam nadzieję, że mimo mojego niezbyt porywającego dnia jakoś wytrwałyście do końca wpisu. A i oczywiście nie zapomnijcie wywiesić flagi - ja już to zrobiłam;)

Czuwaj!

Pwd. Aleksandra Błasińska wędr.

Niepołomicki Hufiec Harcerek i Zuchów "Świt"

aleksandrablasinska@gmail.com

Liberalny piątek

25.04.2014 

Ten tydzień spędzam dość nietypowo, w porównaniu do ostatnich dwóch miesięcy – w Gummersbach, małej miejscowości położonej w Nadrenii Północnej-Westfalii, a nie w Berlinie, gdzie mieszkam od marca.

Do Gummersbach przyjechaliśmy na seminarium zorganizowane specjalnie dla stypendystów z Bundestagu* przez Fundację Friedricha Naumanna. Jest to jedna z tzw. “politycznych fundacji”, które w Niemczech swoją działalnością wspierają partie polityczne i dbają o polityczną edukację obywateli. Każda z partii reprezentowanych przez co najmniej 2 kadencje w parlamencie ma taką fundację. Friedrich Neumann Stiftung współpracuje z partią liberalną, czyli z FDP. Co można więc robić u liberałów?

Z samego rana czeka na nas pyszne i bardzo obfite śniadanie. Zgodnie z liberalnymi wartościami posiłki organizowane są w formie szwedzkiego bufetu, każdy ma wolny wybór co zje i każdy na wadze ponosi konsekwencje tego ile zjadł (a można zjeść dużo, bo wszystko jest przepyszne)... Po śniadaniu dyskutujemy o tym, jakie liberalne reformy warto byłoby wprowadzić w naszych krajach. Koledzy z Balkan i Kaukazu mówią dużo o korupcji, braku wolnej konkurencji, problemach gospodarczych... Ja, myśląc o Polsce, zreformowałabym chyba system wyższej edukacji. Na przykład tak jak jest to w Rumunii, gdzie na roku tylko część miejsc jest darmowa...

Po dyskusji i krórtkiej przerwie czas na nową formę pracy. Naszym zadaniem jest nakręcenie krótkich filmów o wolności. Dostajemy kamery i 2 godziny czasu. W naszej grupie (7 osób) zaczynamy od dyskusji czym jest dla nas wolność, co przez to rozumiemy i z czym się wiąże.. Po trzech dniach faszerowania liberalną ideologią mamy już ten temat trochę przemyślany, więc idzie nam nieźle... Kręcenie filmu jest świetną zabawą i staramy się być możliwie kreatywni. Niestety na koniec okazuje się, że razem z inną grupą wpadliśmy na taki sam pomysł pokazywania każdej lierki słowa wolność (niem. Freiheit) i rozwijania ich w dalsze wyrażenia i zdania.

Bycie kreatywnym to ciężka praca, więc każdy myśli już o... jedzeniu. Wcześniej jeszcze oglądamy nakręcone przez nas spoty i wypełniamy ankiety ewaluacyjne, bo to ostatni dzień czterodniowego seminarium. Szybkie podsumowanie, obiad i wsiadamy do autobusu. Przed nami ośmiogodzinna podróż z powrotem do Berlina. Czas w autobusie próbujemy skrócić spaniem, grami towarzyskimi (mafia), rozmowami i czytaniem... Niestety pani kierowczyni nie ma żadnego filmu, który mogłaby nam puścić... Ma też tylk dwie płyty z muzyką, więc słuchamy w kółko niemieckich i międzynarodowych pop-hitów prosto z radia (kiedy kolejny raz słyszymy „Happy” albo „ooooooh brother”, zaczynamy wariować...). W domu, czyli w Berlinie, jesteśmy o 22.00. Jest wyjątkowo ciepło, więc jakoś nikomu nie spieszy się domu i jeszcze długo stoimy i rozmawiamy na chodniku na Adalbertstrasse, zwłaszcza, że spotykamy kolegów i koleżanki, którzy ten tydzień spędzili w innych częściach Niemiec, na semiariach u innych fundacji.

Ciężko będzie w poniedziałek wrócić do biura po długiej przerwie (święta + seminaria). Na szczęście przed nami krótki tydzień i długi weekend, bo 1 maja to w Berlinie oficjalne święto! Ja wybieram się do Krakowa, na apel chorągwi i mianowania instruktorskie 

phm. Hanna Tucznio HR

*Jestem jedną z 120 stypendystów z ponad 30 krajów, którzy odbywają praktykę w niemieckim parlamencie. 

Koniec semestru w Aberystwyth

Normalnie w każdy piątek drugiego semestru mieliśmy trzy wykłady – Microbial Diversity, Animal Diversity, Metabolism. Tym razem jednak z racji tego że był to już ostatni dzień zajęć i większość modułów skończyliśmy, mieliśmy tylko powtórkę z Animal Diversity. Jo – koordynatorka modułu, która prowadziła wiekszość wykładów, w niecałą godzinę  podsumowała materiał z całego semestru.

Slajd z wykładu

Myślę że większości studentów, tak samo jak mi, uświadomiło to jak dużo trzeba będzie powtórzyć przed egzaminem. Ten moment grozy trwał jednak tak jak wspomniałam niecałą godzinę i kiedy pod koniec wykładu Jo życzyła nam  powodzenia na sesji, każdy myślał już tylko o tym że zaczyna się przerwa świąteczna. Kiedy wszyscy studeci z IBERS (nasz wydział – Institute of Biological, Environmental and Rural Science) żyli myślą o powrocie do domu a wcześniej o wieczornych imprezach, ja musiałam zajść do laboratorium i zabarwić szalki petriego na których na żelu agarozowym kiełkowały nasiona rośliny o nazwie Lobelia. Razem z moim Tutorem prowadzimy badania na trzech gatunkach roślin i sprawdzamy czy ich kiełkujące nasiona wydzielają proteazy, czyli enzymy trawiące białka. Muszę przyznać że kiedy Dave (mój Tutor) zaproponował mi te badania myślałam że jako studentka która ukończyła dopiero pierwszy semestr, będę przysłowiowo tylko myć probówki i przyglądać się temu co robi Dave. Okazało się jednak że fakt iż przez rok studiowałam chemię w Polsce dał mu pewność że świetnie poradzę sobie w laboratorium sama i tym sposobem większość rzeczy robię rzeczywiście sama i później wspólnie omawiamy wyniki.

Laboratorium

Trzy szalki petriego z żelem agarozowym, żelatyną i nasionami Lobelia zabarwione Coomasi blue

Po około godzinie spędzonej w laboratorium biegnę do restauracji która jest naszą stołówką na kampusie, żeby zdążyć na obiad. Po pysznym, wegetariańskim obiedzie pędzę do Academic Office żeby odebrać ostatni brakujący dokument który muszę wysłać do Szwecji – jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, przyszły rok spedzę na Uniwersytecie Umeå w ramach Erasmusa. Jest godzina 14.30 kiedy wracam do akademika. Wyjeżdżam co prawda dopiero w poniedziałek ale już tak bardzo nie mogę się doczekać kiedy znowu zobaczę moja rodzinę i przyjaciół, że zaczynam się pakować. Okazuje się że mam więcej rzeczy niż mi się wydawało i gdyby nie fakt że będę wracać samochodem ze znajomym rodziców to nie mam pojęcia jak bym wszystko ze sobą zabrała. Po mniej więcej trzech godzinach patrzę na swój prawie pusty pokój który wygląda tak jak wyglądał pod koniec września, kiedy tu pierwszy raz przyjechałam. Nie mogę uwierzyć że ten czas tak szybko minął. Pamiętam jak bałam się, że sobie nie poradzę – głównie ze względu na język. Co innego znać angielską gramatykę i słówka używane w życiu codziennym a co innego uczenie się fizjologii, genetyki czy biochemii. Ale dałam radę i wcale nie było tak ciężko. I wszystkim którzy się wahają chcę powiedzieć że Wy też dacie radę! Myślę też że każdy się ze mną zgodzi, że żadna szkoła językowa nie da wam tego co studia w obcym języku.

Wieczorem wychodzimy na imprezę żeby uczcić koniec zajęć. Impreza kończy się bardzo późno lub bardzo wcześnie, zależy z jakiej perspektywy to oceniać. Jest godzina 12.30 następnego dnia kiedy kończę ten wpis. Zaraz będziemy szli na obiad więc muszę kończyć. Do zobaczenia w Polsce!

pwd. Aleksandra Kopytek

Małopolska Chorągiew Harcerek 2012

Filmowe wspomnienie ze Zlotu Kadr Hufców w roku 2012.
Kto pamięta gdzie to było?