Podgórskie gromady poszukujące zaginionych legend..

Dzień zaczął się dość wcześnie.. Trzeba było wstać chwilę po 6, bo o 8 zbiórka pod zuchówką. Ogarnąć się szybko, wziąć co trzeba i lecieć. Na miejscu czekały na mnie już zuchy, przedstawiały się, bo były też te nowe, rozmawiały, zabawiały w kolory. Przyjechała spóźnialska Madzia, więc mogłyśmy wyruszyć na mszę do Idziego. Po drodze spotykałyśmy przeróżne osoby: miłego Pana, który zaczął nam opowiadać historię ruchu zuchowego, ZZ-t Amarany, Wilki, Anię Heilman i można  by jeszcze tak wymieniać i wymieniać..

Wzięłyśmy udział we mszy. Podczas, której Kaja ogarnęła, że nikt nie pojechał rozstawić gry..(!!!) Szybko się zorganizowałyśmy i zadania podjęła się Agata z Olgą. Po mszy w pełnym słońcu czas na chwilę odpoczynku. Każdy głodny, każdy coś. Zaradne Skrzaty piją, Zielone Bractwo je, a Puszward sam nie wie, czego chce. Wszystkie obwarzanki pokupowały, żeby humory nam nie opadły zebrałyśmy się, by zagrać w "Fryzjera". Hela coś marudziła, nie chciała się bawić.

 Kaja dzwoniła do dziewczyn, co z grą - nie odbierały, po tysięcznej próbie się udało, wyruszyłyśmy na kładkę bernatkę. Tam dowiedziałyśmy się, że z wielkiej księgi legend zaginęły strony, bez których nie będzie mogła już ich przekazywać z pokolenia, na pokolenie, zostaną one z biegiem czasu zapomniane. Dostałyśmy mapki z punktami, do których po kolei się udawałyśmy. Wykonywałyśmy różne zadania, a to układałyśmy piosenkę, a to teatrzyk, coś się dowiadywałyśmy od przechodniów, czy rozwiązywałyśmy sudoku. Za każde wykonane zadanie otrzymywałyśmy części legendy. W czasie przejść z punktu, na punkt śpiewałyśmy, znaczy zuchy beze mnie ;p.

 Po wykonaniu zadań spotkałyśmy się w Parku Bednarskiego, gdzie przedstawiałyśmy nasze teatrzyki.

Nastała już nasza godzina, gdzie musiałyśmy się zbierać, lecieliśmy pędem na tramwaj. Każda z nas wróciła z uśmiechem na twarzy. Kiedy dotarłam do domu czekały na mnie maile, za raz miała przyjechała moja siostra Lila (prawie 2 lata). Obiecałam tacie, że się nią zajmę, wtedy nie wiedziałam jeszcze na co się piszę. Brat mnie prosił, żebym Korkiem też się zajęła (druga siostra, 10 lat). Myślałam spoko, da się zrobić. Poleciałyśmy do piaskownicy, pograć w piłę, pobiegać, pozjeżdżać na zjeżdżalni, na lody, bo z "nianią" są najpyszniejsze. ;p Zawiozłyśmy Lilę do taty, trochę mu pomogłam. Podwiózł nas do domu, żeby zyskać czas. Wbiłam na maila, zjadam w końcu coś innego niż lody, odpisywałam wszystkim po kolei: rodzicom, harcerką, szkole. Oooo, szkole. Nie było mnie dwa dni (zaciąg), a tu już sprawdzian... Wypełniam dokumenty, liczę, analizuje wskaźniki, opisuję je, zajmuje się pasywami, aktywami. Zegarek piszczy, wybija pierwsza, ciężkie życie przyszłego ekonomisty się kończy, czas na zasłużony odpoczynek!

P.S. Teraz posiadamy aparat, który robi nam piękne zdjęcia, nieco więcej z gry można zobaczyć tutaj: https://drive.google.com/folderview?id=0B3Vz4zXp6FUuWU50ZXVBblJjNjA&usp=sharing zapraszamy! :)

pwd. Marta Zając wędr.

drużynowa 3 PgGZ "Zaradne Skrzaty"

Hufiec Zuchowy Kraków-Krowodrza "Tajemniczy Ogród"

Białystok+Zabrze+Sosnowiec +Kraków = 2 dni+1200 km

Ostatnio w ciągu dwóch dni musiałam odbyć podróż do Białegostoku i z powrotem a potem następnego dnia do Zabrza. A wszystko dlatego, że postanowiłam studiować poza Krakowem.
Zaczęło się pobudką o 3 rano we wtorek, na szczęście jechałam autem, ale i tak, kto normalny wstaje o takie godzinie. Przed nami ponad 500 km. Jedziemy i jedziemy, nic szczególnego się nie dzieje do czasu postoju gdzieś niedaleko Mińska Mazowieckiego. Zatrzymaliśmy się na postój. Poszłam rozprostować kości do pobliskiego lasu, a tam moim oczom ukazał się piękny i dorodny Kozak (grzyb). Posiadając wrodzony instynkt grzybiarza nie mogłam poprzestać jedynie na jednym okazie, szybko zwołałam tatę i razem udaliśmy się w las. Po 30 minutach mieliśmy już 2 pełne siatki. Uzbierać mogliśmy więcej, ale że jako jeszcze kilka godzin drogi przed nami musieliśmy kontynuować podróż. Do Białegostoku dotarliśmy ok godziny 11. Zrobiliśmy krótkie rozeznanie i podjechaliśmy pod Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, który nazywa się Pałacem Branickich i rzeczywiście wygląda jak pałac! Z tyłu znajduje się piękny ogród! Aż żal  opuszczać taką piękną uczelnię!

Naszą uwagę zwrócił protest rolników z Podlasia, który miał też miejsce tego dnia. Pod Urząd miasta, który znajdował się niedaleko zjechało się wiele rolników  w przeróżnych maszynach. Ich celem chyba było również utrudnienie oddychania ludziom, ponieważ zwieźli coś, co tak przeraźliwie śmierdziało! Tak czy siak, mieli chwytliwe hasła demonstracyjne

  No ale trzeba było już wyjeżdżać, ponieważ wszystkie ważne dokumenty zabrane. Opuściliśmy Białystok ok. 14 i na 22 dopiero byliśmy w domu, bardzo zmęczeni. Ale to nie koniec, bo następnego dnia z rana wyruszyłam w kolejną podróż tym razem do Zabrza. Jest pięknie, nie ma korków, jedziemy autostradą. Mogłoby tak zostać gdyby nie obraz jaki nam się ukazał - wszędzie jakieś wysokie budowle, pomniki górników, odpadające tynki, szaro i buro. Piękny Białystok zamieniłam właśnie na coś takiego tylko dlatego, że bliżej do domu i znajomych.  Po odnalezieniu dziekanatu wydziału lekarsko-dentystycznego oddałam wszystkie dokumenty. Potem udałam się zapoznać z"dzielnią", przeraził mnie fakt spędzenia tam 5 lat. Ale myślę, że nie będzie tak żle, bo w sumie i tak nie będę miała czasu aby robić coś poza nauką. No ale nie byłabym sobą gdybym po drodze wracając do Krakowa nie wstąpiła do Fashion Outlet, który znajdował się w Sosnowcu. Oniemiałam gdy tam weszłam, wszystko skojarzyło mi się z ulicą Pokątną i Harrym Potterem.

Żeby sobie w końcu odpocząć i rozprostować kości zaraz po powrocie ze Sląska udałam się na odprawę szczepu. No i koniec opowieści :P

Małgorzata Boligłowa
drużynowa 13 KGZ "Gromady Libuszy"

Wiele osób, które już dawno skończyły szkołę twierdzi, że 1. września wzbudza w nich mnóstwo wspomnień i żałują, że nie mogą tego dnia w biało - granatowym stroju galowym udać się na rozpoczęcie roku. Ja chyba ten etap już zamknęłam i udałam się dalej bez większych sentymentów :) Niemniej jednak w drodze do pracy spotkałam mnóstwo uczniów ewidentnie udających się na szkolne uroczystości. Niech jednak będzie od początku.
Rano udało mi się wstać w miarę sprawnie i wyjść z domu, żeby przebiec moją standardową trasę, która świetnie sprawdza się rano - z domu do ul. Armii Krajowej Młynówką Królewską.

Tego dnia chyba nie byłam w najlepszej formie, bo czas, w którym pokonałam ten dystans był kiepski. W miarę szybko więc wykąpałam się, zjadłam śniadanie, odpisałam na kilka maili i ruszyłam do pracy. Kilka godzin (na szczęście już nie 8 jak w poprzednim miesiącu) spędziłam na nieskomplikowanych pomiarach fizykochemicznych. Po pracy trochę zestresowana wybrałam się do ulubionego sklepu papierniczego zuchmistrzyń w Księgarni Naukowej, żeby kupić prezent urodzinowy dla siostry. Sklep był przepełniony rodzicami z dziećmi wybierającymi okładki zeszytów, piórniki, kupującymi nowe pióra, bo "stare już cieknie". Najgorszy dzień jaki mogłam wybrać na kupowanie prezentu w takim sklepie! Niemniej jednak po 30 minutach przeciskania się między ludźmi i telefonicznych konsultacji z bratem wybraliśmy srebrne pióro, które Agata jutro dostanie z okazji urodzin. W drodze na wydział spotkałam mojego brata i zaczęłam żałować kasy, którą wydałam na rozmowę z nim - mógł przyjść 10 min. wcześniej i sporo bym zaoszczędziła. Trochę chyba za mało zastanawiam się nad korzystaniem z telefonu, robię to bardzo bezrefleksyjnie. Dostaję jakiegoś smsa z czymś ważnym to oddzwaniam, dostaję maila z czymś ważnym to dzwonię, a potem myślę sobie, że to może nie było aż tak pilne? Niemniej jednak wróciliśmy do księgarni, żeby kupić drugą część prezentu - kalendarz. Potem idąc w dół Krupniczą dotarłam do Wydziału Chemii gdzie nie było kompletnie nikogo, poza grupką ludzi z I roku, którzy zdawali jakieś zaliczenie i panami remontującymi pracownie. Niemniej jednak biblioteka była już otwarta, więc wpadłam pożyczyć "Elementy krystalografii chemicznej i fizycznej", bo jeszcze to mnie czeka w tym tygodniu. Po powrocie do domu nie było zbyt wiele czasu, bo musiałam szybko ogarnąć się i jechać na mianowania. W miarę sprawnie spakowałam prezenty dla nowomianowanych przewodniczek, przebrałam się w mundur i pojechałam w miejsce, z którego wyjeżdżałyśmy na kolonię. Tam czekały już na mnie trzy podgórskie drużynowe, które chwile wcześniej tworzyły grę dla zuchów na rozpoczęcie roku harcerskiego. Zgarnęłam Martę do samochodu, a zaraz potem dołączyła do nas Syla, podekscytowana tym, że będzie mogła patrzeć jak zmieniam biegi. Dojechałyśmy do Fortu dosyć wcześnie i wzięłyśmy udział w super ognisku o ostatnich 10 latach naszej chorągwi. Po części przygotowanej przez Olę i Olgę odbyły się mianowanie naszych nowych przewodniczek: Marty Zając i Zosi Merecik, a także dwóch bliskich memu sercu zuchmistrzyń ze Skarżyska: Agaty Świątek i Ady Filipek. Razem z ekipą z hufca i zuchmistrzyniami, które przebyły 150 km, żeby dotrzeć na mianowania wróciłyśmy z ogniska ściśnięte w mikrosamochodzie, który część z Was zna z kolonii w Pisarzowej. Zaskoczona ilością nieodebranych połączeń (15) i wiadomości (8) zaczęłam po kolei oddzwaniać do koleżanek ze studiów, które nie miały jak zanieść zaświadczenia lekarskiego na uczelnię, instruktorek z Wichrów, które w nerwach siedziały na wyborach szczepowego, mojego narzeczonego, który zostawił gdzieś swoje buty do biegania, a w niedzielę startuje w triathlonie i  Zuzy Radziszewskiej, która nie mogła uwierzyć, że może już być drużynową. Po ostatnim telefonie Agi, ogarnęłam jeszcze kilka rozdziałów z faz krystalicznych i to byłoby na tyle tego dnia. Specjalne pozdrowienia dla wszystkich, którzy tego dnia do mnie dzwonili i nie odebrałam :)

phm. Karolina Kapica HR

hufcowa Hufca Zuchowego Kraków - Krowodrza "Tajemniczy Ogród"

Boys Scouts of America

Udało się wreszcie upragniona przerwa.

Ten tydzień zaczął się wyjątkowo pracowicie mimo, że jest tylko 149 uczestników.

Niestety pracujemy w okrojonym składzie tzn.w 3 osoby.

Ale zacznijmy od początku...

Właśnie zaczał się drugi tydzień mojego pobytu i pracy w Stanach Zjednoczonych na obozie skautów, wszystko w ramach studenckiego programy "Camp America". Najpierw 9 tygodni pracy, a potem czas na zwiedzanie do wygaśnięcia wizy czyli ponad miesiąc.

Camp Falling Rock położony jest w centralnej części stanu Ohio ok.50 mil od stolicy stanu Columbus.

Jest to stanica "Boys Scouts of America", ale na szczęście jest tu około 20 kobiet/dziewczyny w obsłudze więc nie jest tak źle. Pracuje na obozie w ramach staffu kuchennego na zaszczytnej pozycji asystent kucharza.

Obozy drużyn odbywają się tu w ramach tygodniowych turnusów czyli odmiennie niż nasze harcerskie, do tego każda drużyna ma przydzielonego członka obsługi obozu, który będzie z nimi mieszkał w podobozie ( namioty wojskowe 2 osobowe) i pełni rolę patrolowego (niepełnoletni) przez cały tydzień. W sobotę obóz się kończy, a od niedzieli zaczyna się nowy turnus i patrolowych trafia do innej drużyny.

Każdy dzień tygodnia jest dniem czegoś np. Wtorek to dzień filmowy czyli wieczorem oglądamy stare filmy w obozowym amfiteatrze, środa to dzień odwiedzin Rodziców,Pizzy oraz basenowego party dla całego obozu. Skauci mają do dyspozycji szereg aktywności zaczynając od wspinaczki kończąc na strzelnicy sportowej.

Dzisiaj miałam przyjemność uczestniczenia w zajęciach z łucznictwa. Nie umywa się do strzelania z muszkietu na proch, ale i tak było fajnie.

Mój dzień zaczął się jak zawsze od 5.40 gdy razem z Magdą (moją współlokatorką-też Polką) wstałyśmy. Potem szybkie przygotowania i  "zwarte i gotowe" zatoczyłyśmy się do pracy, wciąż myśląc o upragnionej sobocie (jedyny wolny dzień) i ostatnim weekendowym wypadzie do ZOO.

Na szczęście w tym tygodniu jest tylko 149 osób (w tamtym było ponad 320) na campie więc wszystko na dzisiaj i jutro przygotowałyśmy w 3 h.

Posiłki serwujemy 3 razy dziennie 8,12.30 i 18. Obowiązkowym pkt każdego posiłku jest obsługa serwisantów złożona z wychowawców-patrolowych,którzy sami wcześniej ustalili sobie grafik na całe 6 tygodni (3 tyg.spedzę jeszcze na obozie żydowskim w Pensylwanii).

Wydanie posiłku trwa ok. 20 min wliczając dokładkę i "ostatni dzwonek". Wszystko wygląda jak na typowym amerykańskim filmie 2 kolejki , tacki i serwujący w siateczkach na włosach ( wyjątkowo nietwarzowe szczególnie dla brodatego faceta, który musi mieć ją zarówno na włosach jak i brodzie) nakładający jedzenie.

Uporałyśmy się już ze zmywaniem, uzupełnianiem baru sałatkowego i upieczeniem 6 ciast (cynamonowo-kawowego, yellow cake i brownie każde po dwie blachy) mamy 2 h czasu wolnego, płotem kolacja i stos zadań do wykonania poczynając od upieczenia kotletów po uzupełnienie beczek z ponczem i wodą. Dzień pracy kończy się ok.20 wliczając 2 krótkie 10-15 min przerwy na posiłek i dłuższą nieraz 2,5 h przerwę po lunchu wszystko w zależności od ilości przygotowań na następny dzień. Praca jest męcząca bo przewidziana dla min.4 osób a jest nas 3, bo 2 kucharz Chace musiał jechać do domu do Kentucky na wizytę u lekarza.

Tak wyszło, że na obozie jesteśmy w obsłudze jedynymi cudzoziemkami. Ma to swoje ogromne plusy , bo czy chcemy czy nie musimy używać angielskiego do komunikacji ze światem i l uznajemy USA z pierwszej ręki zwłaszcza dzięki ekipie ratowniczej, która jest w podobnym wieku i wszędzie nas wożą samochodem (inaczej tutaj się nie da, bo lasu autobusy nie jeżdżą, a najbliższe miasteczko jest oddalone o 11 mil).

Muszę kończyć, bo chciałam jeszcze zadzwonić do domu i pójść nad jezioro popływać canoe, a potem znów do roboty.

pwd. Beata Ramza- Ożóg

drużynowa 5. p. ChDH "Skrzydlate"

Sobota ze spotkaniami

Dziś Rada Naczelna. Pierwsza w tej kadencji. Biorę udział w jej posiedzeniach z urzędu – jako naczelniczka.

Rozmawiamy o tym, jakich zadań chcemy się podjąć w ramach pracy Rady, powołaliśmy trzy komisje – takie jakby zastępy do realizacji poszczególnych tematów: statutowo-regulaminową, finansowo-gospodarczą i reformy struktury ZHR.

Dyskusja dotyczy również zadłużenia okręgów ze składkami, które przeznaczane są na finansowanie działania okręgów, a do budżetów GK w tym roku ze składek wpłynęło 240zł (dla harcerzy) i 0zł (dla harcerek) i 1% z 2012. Żyjemy z oszczędności i własnych pożyczek.

Zatwierdziliśmy bilans Związku.

Do składu naczelnictwa mają dołączyć hm. Renata Adrian-Cieślak i hm. Izabela Glesmer.

Bo to Rada zatwierdza skład. Kandydatura obu druhen została zatwierdzona.

Omawiane są też zmiany w umundurowaniu planowane w Organizacji Harcerzy. Jest już opracowany program pielgrzymki ZHR do Częstochowy 12-14 września - w tym roku będzie wędrówka - jak na pielgrzymkę przystało - mogę je z czystym sercem polecić wszystkim drużynom, a zwłaszcza ZZom. Wędrowniczki będą miały swój program o zdecydowanie podwyższonym poziomie wędrowania - a raczej obniżonym, bo planowane jest zejście do jaskiń. 

Warto podkreślić, że mamy dziś bardzo ładną frekwencję – z 36 osobowego składu Rady Naczelnej brakuje tylko 5 członków dziś.

W planie obrad mamy jeszcze przedstawienie aktualnych przygotowań do zlotu Jutro Powstanie. Wiecie, że zgłosiło się nas do udziału 2300? Niestety część nie dotrzymała terminów wpłat lub potwierdzenia zgłoszeń, ale wierzę, że wyciągnie wnioski z tych spóźnień.

Spotkanie zostało zorganizowane w Pałacu Kultury i Nauki na 20 piętrze.

Moim sąsiadem z ławki jest hm. Mariusz Ossowski z Gdańska. Druh Mariusz serdecznie pozdrawia czytelników bloga, a w szczególności czytelniczki.

Wieczorem mamy w planie jeszcze posiedzenie Naczelnictwa. Jak będzie sieć na Litewskiej to załączę zdjęcia i z tego spotkania.

hm. Katarzyna Bieroń

Naczelniczka Harcerek

Piątek w pasjach

Momentem kulminacyjnym całego roku pracy w szkole była wczorajsza GALA końcorowoczna, podsumowująca także 25 lecie działania Społecznej Trójki. Jest to spotkanie uczniów, rodziców, nauczycieli, absolwentów i sympatyków na spektaklu przygotowanym pod kierunkiem nauczyciela teatru przez szkolną społeczność. Występujemy na deskach Teatru Ludowego. Jest profesjonalnie i godnie. W tym roku miałam w niej podwójny udział:

1. byłam suflerem prawokulisowym na 2,5 godzinnym przedstawieniu – co było mi przeznaczone odkąd zostałam harcerką w zastępie Suflerki zza kurtyny.

2. byłam częścią piramid gimastycznych prezentowanych przez grono pedagogiczne.

Reflektory prosto w oczy, słychać okrzyki zachwytu uczniów, a ja równocześnie staram się tak wybić do stania na rękach, żeby koleżanka wuefistka złapała mnie jedną ręką. Lubię takie emocje.

http://www.szkolnaprzygoda.pl/index.php/wielka-gala-z-okazji-25-lecia-szkoly

tu zdjęcia z przedstawienia.

Po powrocie do domu zostałam zainspirowana do kolejnych wyzwań w zakresie giętkości i elastyczności przez dwa z trzech kotów (Miszę - Złamasa i Pirata - Czarnego), jakie ze mną mieszkają. Zatem przede mną program Wyginam śmiało ciało.

Dziś (piątek) mogłam oddać się swoim pasjom – wychowaniu dziecka, podróży i spotkaniom, jakie towarzyszą harcerstwu.

Pierwszych 5 godzin spędziłam z 17 miesięcznym Kubą. Obserwacje dzieci w reakcjach na kontakt, na nowe sytuacje, w ich komunikacji – jest czymś, co mnie fascynuje i nieustannie poszerza doświadczenia pedagogiczno-psychologiczne. Dziś rozwijaliśmy samodzielność, kontakty społeczne i umiejętność wymiany z rówieśnikami. Polem manewrów był plac zabaw.

 

Plac zabaw umożliwia też spotkania towarzyskie z moją grupą rówieśniczą - dziś akurat z Olgą. Zdarza się też z Marianną. Każdy ma to co lubi - Kuba małe koleżanki, a ja duże : )

Także tam obserwuję u siebie inne naturalne reakcje niż u pozostałych obecnych tam dorosłych. Siadam w jednym miejscu i zerkam na poczynania Kuby z dystansu. Większość rodziców i opiekunów nie oddala się od dziecka dalej niż kilka metrów. A ja czuję, że mu wtedy zabieram przestrzeń i pozbawiam ćwiczenia odwagi, zaradności i samodzielności. Jak czegoś potrzebuje to i tak przychodzi. Poza tym zupełnie nie ciekawi mnie siedzenie w piasku albo stanie pod zjeżdżalnią. Wolę poczytać Politykę.

Jednak jest w tym pewien porządek – aby zapewnić mu bezpieczeństwo, nie zniekształcam jego instynktu i nigdy nie pomagam mu wejść na nic, na co sam wejść nie umie. Wyjątkiem jest huśtawka. I czuję, że to działa. Nie spada z niczego więcej razy niż przeciętne dziecko z rodzicem nieopodal. A jak wchodzi na coś to nie prosi, żeby mu pomóc – sam decyduje czy da radę czy się boi. Trudnością jest to, że taki dystans budzi lęk u innych dorosłych i albo sami z siebie pomagają gdzieś Kubie, albo mi zwracają uwagę albo patrzą z tzw. „wyrzutem”.

Dla mnie najlepszym wyznacznikiem słuszności takiego podejścia jest sam Kuba.

Płacze jak się uderzy - co jest naturalną konsekwencją - zajmuje mu to od 6 do 20 sekund.

Ale nie płacze jak wychodzimy z placu zabaw - co czasem robią inne dzieci - zabierane z niego siłą, przekupstwem, historyjkami, nakazami i straszeniem - co jest konsekwencją zachowania ich opiekunów a nie ich samych.

Ale jak Kuba spada ze zjeżdżalni i wskutek tego płacze (albo nawet nie!) to słyszę pytania „gdzie twoja mama?” a potem spojrzenia, jak można było do tego dopuścić.

Jak dzieci płaczą w ramionach opiekunów wynoszących ich z placu zabaw to słyszę głosy pełne zrozumienia, że tak trzeba, że idziesz spać, że w domu czeka mama, że już tu więcej nie przyjdziemy i jest pełna akceptacja takich zachowań przemocowych.

I żeby nie było, ja czasem stwarzam Kubie okazje do przeżywania frustracji - ale staram się mu pokazywać zależności przyczyna- skutek i nazywać świat.

Gdy np. chce wyjść na zewnątrz, ale nie chce ubrać butów - czasem i 40 minut prowadzimy taki dialog:

-chcesz wyjść?

-chcę.

- to przynieś buty.

- nie

I tu szlocha pod drzwiami i woła, żeby go wypuścić. I od nowa.

Swoją drogą, dzięki temu zaobserwowałam rzecz, której wcześniej nie byłam świadoma.

Wiecie jak zjeżdża ze zjeżdżalni nieinstruowane 16 miesięczne dziecko, że czuje się z tym bezpiecznie?

na brzuchu - nogami w dół :D

No nic, czas weryfikuje różne moje hipotezy odnośnie wychowania. A propos placu zabaw pamiętam historyjkę z Martą, której wcześniej towarzyszyłam w rozwijaniu kompetencji sprawności ruchowej. Marta wlazła na bardzo wysoką konstrukcję z drabinek i nie potrafiła z niej sama zejść. Kwadrans ją przekonywałam, siedząc na ławce, że skoro weszła to zejdzie. Podjęła 5 prób i za piątą się wreszcie udało. Ale muszę przyznać, nie było to wcale dla niej łatwe, musiała zaufać mi na słuch, że jak się jeszcze trochę puści rękami to stopą dotknie rurki. A czuła, że jak się puści tyle, to już się sama nie podciągnie bez punktu oparcia. Wtedy najwięcej razy usłyszałam od niej „ciocia, boję się!”. Świat właśnie taki jest – jak pójdziemy dalej niż dotychczas to właśnie lęk jest tym, co nas chroni przed zagrożeniem. Uwielbiam to dzieciom przekazywać.

Kubę dziś bardzo ciekawiło rysowanie kredą. Kredę zwinął z pudełka z ławki, spróbował jak smakuje i oddał się oznaczaniu chodnika świnkami. Podobało mu się zwłaszcza oddawanie kredy i branie nowej, jak to robiły rysujące z nim dzieci. Trochę kontaktu nawiązał z dziadkiem Lili (właścicielki wózka dla lali, którego powożeniem ochotniczo Kuba się zajął) a trochę pobawił się na statku z Leną.

Popołudnie minęło mi w Intercity Mickiewicz w drodze na jutrzejszą Radę Naczelną i późniejsze spotkanie naczelnictwa.

Wieczór spędziłam w siedzibie okręgu mazowieckiego, omawiając z kadrą zlotu „Jutro Powstanie”, jakich gości chcemy zaprosić na poszczególne elementy programu zlotu. Późniejszym wieczorem gościłam w domu naszej byłej naczelniczki, Magdaleny Masiak, rozmawiając o pracy Organizacji Harcerek.

Zaś cały dzień był doświadczeniem chodzenia w innowacyjnym obuwiu. To są buty, które są uosobieniem mojej osobowości – umożliwiają pracę mięśni tak, jak pracują w naturze, w bosej stopie czyli NATURALNOŚĆ i idą w poprzek przyjętym schematom – INNOWACYJNOŚĆ.

Póki co testy wskazują, że są wygodne. Zobaczymy, jak pójdzie w górach.

 

hm. Katarzyna Bieroń

Naczelniczka Harcerek

pracuję w Zespole Szkół Społecznych nr STO

i przedpołudniami zajmuję się Kubą

Małyszowe wieści dziwnej treści

Wtorek budzi mnie kot , łazi mi już po głowie miałczy, wbija pazury chyba chce iść na pole. Rozmowa z kotem żeby jeszcze dała mi 5 minutek nie skutkuje wiec czas zwlec się z wyra. Kot wypuszczony wiec moja pierwsza myśl co dziś będę robić? Dziś podbije świat! Po zalogowaniu się na maila jednak szybko zostaje sprowadzona na ziemię i wiem że muszę ogarnąć milion rzeczy i jeszcze MBI.  No cóż podbijanie świata trzeba przełożyć na inny dzień.

Każdy wie że śniadanie to najważniejszy posiłek dnia więc ogarniam szamę, po czym ktoś trąbi mi pod domem ( często się to nie zdarza, iż mieszkam na końcu świata) wiec podążam do okna i mówię pod nosem:

- Kto mnie do czorta nawiedza o tak pogańskiej godzinie? 

( chwilę później skapuje że ups mam okno otwarte i wszystko słychać)

Wyglądam przez okno, a babeczka z uśmiechem jak ta emotka :D mówi że przyjechała kupić u mnie truskawki, wszystko byłoby spoko, tylko że ja nie sprzedaje truskawek i nawet nie mam pola z truskawkami. Po krótkiej wymianie zdań dochodzimy do wniosku ze to musi być jednak pomyłka i moja propozycja że poczeka, a ja kicne do sklepu po te truskawki też ją nie przekonuje więc grzecznie się żegnamy i każda z nas wraca do swoich czynności.

Po śniadaniu czas na sklejenie MBI. Przyznam się Wam szczerze że to dla mnie kosmiczna sprawa, nie znam się na stawianiu kropek, przecinków ( jak już pewnie po tym wpisie zauważyłyście) . Mam nadzieje że nowy desing  biuletynu wam się podoba i z chęcią go czytacie. 

Wszystko ogarnięte mogę iść na pakernie. Jest takie jedno powiedzenie, którego się trzymam : Jeśli Ci się chce iść na siłkę  idź, jeśli Ci się nie chce to biegnij. Na szczęście mi się chce wiec jadę moim Porsze :) ogólnie na początku to myślałam jak większość ludzi że na siłkę chodzą tylko bezmózgie koksy, ale mnie zaskoczyli bo niektórzy z nich znają lepiej anatomię niż nie jeden ratownik medyczny! Chodzenie tam daje mi też bezpieczeństwo na tzw. ośce ,znam  wszystkie ploteczki i wiem gdzie się nie zapuszczać  w Skotnikach.

W trakcie dzwoni do mnie ziomeczek umawiamy się na obstawę medyczną. Strasznie lubię moją pracę, niestety póki co muszę nacieszyć się tylko obstawami bez dyżurów, ale i tak jest super. W najbliższą sobotę starcie tytanów Małysz kontra Gortat . Dam wam znać czy spoko z niego człowieczek. Poniżej zdjęcia z innych obstaw :)

 

 

 

Po ćwiczeniach basen i sauna po czym można wracać do domu. Jak już wcześniej pisałam w związku z moją sklerozą muszę wszystko zapisywać co mam zrobić i tak nie udało mi się uciec od koszenia trawy, ogarniania ogródka.

Wieczorem przypominam sobie że przecież ja studiuje, a co oznacza też mam sesję wiec może czas napisać pracę na pt.  Czytanie Białej Księgi Bezpieczeństwa Narodowego nie jest moją ulubioną rzeczą, ale cóż począć jak trzeba.

Potem robię to co większość z Was lubi najbardziej czyli idę spać.

Środa przeminęła mi pod znakiem Zarządu Okręgu Małopolskiego ZHR.  Tym razem walczyliśmy na wyjeździe bo u samej druhny Przewodniczącej.  Jeśli myślicie, że ZO zajmuje się jedzeniem ciastek za Wasze składki to jesteście w dużym błędzie. Podjęliśmy wczoraj uchwały o Rzeczniku Prasowym okręgu oraz koordynatorze ŚDM.  Już niebawem dowiecie się sami kto to. Nie obyło się bez burzliwych dyskusji, na szczęście moje ciasto upieczone rękami Stawiary rozładowało atmosferę.  Po kilkugodzinnych dyskusjach grzecznie rozchodzimy się do domów, prowadząc debaty w podgrupach (pozdro Sękowa).

 

Tyle ode mnie

pozdro dla wszystkich 

ludków kolorowych  

 

 phm. Magdalena Drabik HR

po prostu Wasza Małysz